Heel wat bewogen mensen schreven een column voor Auctores, dit ter ondersteuning van de tocht naar Assisië. Zij lieten even hun niet publieke kant zien, gevoelig, bewogen, luchtig en kritishc maar stuk voor stuk gedreven door eenzelfde passie...
schreven een column:
Axelle Red; Bert Anciaux; Nic Balthazar; Ivo Belet; Diane Broeckhoven; Hilde Claes; Alain Coninx; Rick de Leeuw; Sabine De Vos; Herman Decroo ; Frank Dingenen; Dirk Draulans; Caroline ;Gennez ;Marc Herremans ;Philip Hilven; Paul Himschoot; Chris Kerfs; Pieter Lesaffer; Yves Leterme;Betty Mellaerts;Tom Naegels; Staf Nimmegeers;Theo Peeters; Brigitte Raskin; Katja Retsin; Dirk Selis; Noël Slangen; Sigrid Spruyt; Steve Stevaert; Gerit Kempeneers; Carine Stevens; Guy Swennen; Rik Torfs; Patrick Van Gompel; Koen Van Mechelen; Johan Vande Lanotte; Ludwig Vandenhove; Mieke.Vanpol; Hilde Vautmans; Kathleen Vereecken; Guy Verhofstadt; Michel Wuyts; Freya Van den Bossche; Tom Boonen, Cedric Van Branteghem, Kim Gevaert, Thomas Buffel & Huug Van Gompel
als voorbeeld publiceren we Het column van Tom Boonen:
De magie van een witte streep
Tom Boonen
De Streep.
Maagdelijk wit steekt ze af op het zwarte asfalt. Ze is amper enkele centimeters breed. Ze scheidt de straat overlangs in tweeën, met aan de ene zijde een strook van meer dan 200 kilometers, aan de andere zijde nauwelijks een wigvorm van nauwelijks een paar tientallen meters. Voor de meet dwingt ze tot afzien, zwoegen, zweten en gevloek. Er net over ligt het hemelsbrede verschil tussen euforie en ontgoocheling.
Van bij de start verlang ik naar die streep, om ze als eerste, zij het met een minieme banddikte, te overschrijden. Hoe knap en langgebeend de kusmeisjes ook zijn, enkel de meet is mijn einddoel. Het gedokker op de kasseitjes, de modder in de ogen, het stof tussen de tanden, de pijnlijk dij na die val….alles verdwijnt op vijfhonderd meter van de streep. De streep is op dat moment nog onzichtbaar, maar ik weet precies waar ze ligt, wachtend op haar winnaar of wacht ze eerder op haar minnaar. Ik geef het graag toe, ik hou van de streep, want ik wil ze graag als eerste beroeren.
Hoe vaak heeft ze me niet bedrogen. Zelfs wanneer ik dacht dat ze reeds de mijne was. Ik juichend aanstalten maakte om haar hoog in de lucht te omarmen, maar in een ooghoek zag dat een ander, net iets sneller, haar voor me weggraaide.
Er kan zoveel fout gaan in die laatste 500 meter, in die laatste 30 seconden. Seconden duren nooit langer dan in de laatste rechte lijn, elk zintuig staat op scherp, registreert, elke schaduwvlek wordt in kaart gebracht, geanalyseerd en opgevangen, desnoods met een schouder, een gekromd been of elleboog, met zo velen aangezogen door de passie voor een streep. Ademloos…de mond wijd opengesperd, de dijen op ontploffen, kracht….
Pas als tweede weet je hoe lastig de koers was, hoe de benen pijn doen, hoe de koude wind dwars door alles heen sneed. Je ziet de vertwijfelde blikken van je ploegmaats, die hard werkend je naar haar toe brachten.
’s Nachts in je slaap zie je steeds opnieuw dat ene moment, de verkeerde keuze, het een keer te veel remmen, het falende materiaal,….dromend rij je steeds opnieuw diezelfde finale, in ontelbare scenario’s, maar telkens weer kom je net dat ietsje tekort is een ander je te snel af.
Winnen doe je altijd voor jezelf, nooit om de andere te kloppen. Wie ook de tweede wordt, Mario, Tom, Robbie, Alessandro, of zovele anderen, alleen die meet wil ik als eerste pakken.
Als winnaar wordt het afzien genot. Heerlijk die ontlading, die adrenalinestoot, het gejuich van het publiek, het euforische gevoel als je de fel begeerde kassei de hoogte insteek of het leeuwtje aan je borst drukt, de traan in de ogen van zij die weten hoe hard je moet werken en hoeveel jaren je hebt toegeleefd naar dat ene moment.
Koersen lijkt zo gemakkelijk als je wint, zo vanzelfsprekend. Was het maar zo. Wanneer ik mijn winterse trainingskilometers afmaal wil ik wel eens het lied van Boudewijn de Groot fluiten “Hoe sterk is de eenzame fietser die kromgebogen over zijn stuur tegen de wind zichzelf een weg baant….” Koude eenzame kilometers - met maar een doel….de witte streep!
De Streep, als ik kon rolde ik haar op en nam haar mee naar huis, en koesterde ik haar als uniek trofee.
,